Dolnośląskie Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom i Młodzieży z MPDz „OSTOJA” – Środowiskowy Dom Samopomocy „OSTOJA”


[button]??Kim jesteśmy?
Głównym naszym celem jest stworzenie równych praw i szans życiowych osobom niepełnosprawnym i ich rodzinom, zwłaszcza w zakresie rehabilitacji, terapii, edukacji i wychowania. Prowadzimy nieodpłatną działalność w zakresie kompleksowej rehabilitacji i terapie, projektów w obszarze kultury, sportu, turystyki. Wspieramy rodziny naszych wychowanków.

W roku 2008 rozpoczął działalność Środowiskowy Dom Samopomocy „OSTOJA” we Wrocławiu. Prowadzi on działania wspierająco – aktywizujące dla 30 podopiecznych z niepełnosprawnością intelektualną i sprzężoną. W ramach założonych treningów wspierająco-aktywizujących wykorzystujemy elementy metod powszechnie uznanych w pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną i współistniejącymi sprzężeniami.

Nadrzędnym celem zajęć prowadzonych w ŚDS jest praca nad maksymalnym usamodzielnieniem w sferze umiejętności osobistych, doskonalenie kompetencji społecznych i komunikacyjnych, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb, możliwości i zainteresowań poszczególnych użytkowników, kompensacja skutków niepełnosprawności w sferze zdrowia psychicznego a także propagowanie modelu zdrowej rodziny.
Oferta naszego Stowarzyszenia wynika głównie z rosnącego zapotrzebowania na tego typu działalność. Doświadczenie ostatnich pięciu lat funkcjonowania placówki wykazało, iż stała się ona alternatywą dla tej grupy osób niepełnosprawnych, których możliwości samodzielnej egzystencji są znacząco ograniczone. Środowiskowy Dom Samopomocy prowadzony przez Stowarzyszenie OSTOJA stał się miejscem, gdzie w latach 2008- 2012 pomoc i wsparcie otrzymały 42 rodziny.

Co potrzebujemy?
Dostosowanie jednej z łazienek na potrzeby osób poruszających się na wózkach inwalidzkich i odświeżenie (malowanie) pomieszczeń placówki oraz odświeżenie pomieszczeń placówki zakres prac

Dlaczego Celma ma pomóc właśnie nam?
Środowiskowy Dom Samopomocy poprzez działania wspierająco-aktywizujące rozwija lub podtrzymuje możliwie najwyższy stopień samodzielności uczestników w ich codziennym funkcjonowaniu. Z roku na rok coraz więcej młodych niepełnosprawnych Wrocławian staje się absolwentami różnego typu szkół specjalnych. Po wypełnieniu obowiązku szkolnego i wkroczeniu w dorosłość nie usamodzielniają się, pozostając nadal pod opieką i na utrzymaniu rodziców. Ich umiejętności społeczne są często na bardzo niskim poziomie, a wyuczony zawód nieprzydatny w aktualnej ofercie rynku pracy, szanse, zatem na jakiekolwiek zatrudnienie czy dalszą edukację są praktycznie żadne. Możliwości uczestnictwa w lokalnym życiu społecznym ograniczone są do minimum. Zamiast dalszego rozwoju, następuje zatem powolny regres. ŚDS staje się dla naszych uczestników centrum ich życia towarzyskiego. To tu mogą liczyć na nawiązanie nowych kontaktów zarówno z osobami borykającymi się z podobnymi problemami jak też na wsparcie ze strony terapeutów i wolontariuszy, co pozwala na zawiązanie się przyjaźni i trwałych relacji towarzyskich, ważnych w procesie terapii i socjalizacji co w efekcie przekłada się na samoocenę, samoświadomość, wzrost poczucia własnej wartości i otwiera środowisko ludzi niepełnosprawnych na ogół społeczeństwa.
Wielu z naszych podopiecznych charakteryzuje sprzężona niepełnosprawność. Wraz z upośledzeniem umysłowym często współwystępują np. dysfunkcje aparatu ruchu, mowy, słuchu, wzroku, epilepsja, autyzm, zaburzenia psychiczne, choroby metaboliczne. Powyższe deficyty i ograniczenia warunkują wsparcie i pomoc osób drugich w każdej prawie czynności życia codziennego (np. czynności związane z toaletą, pomoc w przemieszczaniu się). Dostosowanie do potrzeb i możliwości naszych podopiecznych jednej z łazienek, która podniesie komfort, zapewni intymność i możliwość zwiększenia poczucia sprawstwa i samodzielności, wykluczając jednocześnie uczestnictwo terapeuty w zaspokojeniu potrzeb fizjologicznych uczestnika (terapeuta nie musi odkręcić wody w kranie, pomagać przesiąść się z wózka na toaletę).

Odświeżenie, pomalowanie pomieszczeń placówki, wyposażenie ich w odbojoporęcze, odbojnice płaskie ścienne i narożniki zabezpieczające na ciągach komunikacyjnych spowoduje zwiększenie samodzielności i mobilności uczestników, poczucie bezpieczeństwa przy przemieszczaniu się jak też stworzy przyjemny klimat do podejmowania działań terapeutycznych.



[button]??